1. Budowa

Pomiar temperatury w warunkach przemysłowych realizowany jest obecnie w przeważającej liczbie przypadków z wykorzystaniem termometrów oporowych wyposażonych w oporniki platynowe.

Główne zalety w porównaniu ze standardowymi czujnikami:

  • Niewielkie wymiary.
  • Budowa zamknięta.
  • Krótki czas reakcji.
  • Wysoka odporność na temperaturę.
  • Odporność na trudne warunki chemiczne i mechaniczne.
  • Długi czas pracy i stabilność działania.

Dzięki zamkniętej budowie termometrów oporowych istnieje możliwość stosowania ich bez konieczności umieszczania w dodatkowych osłonach.

Termometr oporowy składa się zawsze z następujących elementów:

  • Opornik do pomiaru temperatury, zazwyczaj Pt100 (istnieje możliwość zastosowania innych wartości oporowych),
  • Przewody wewnętrzne (przewód doprowadzający i odprowadzający),
  • Materiał izolujący (tlenek metalu w proszku),
  • Rura osłonowa.
Rys. 1 Budowa termometru oporowego

Rys. 1 Budowa termometru oporowego

Najważniejszym komponentem jest umieszczony w czubku czujnika czuły na temperaturę rezystor pomiarowy. Przez rezystor przepływa dodatkowy prąd, o natężeniu od 0,1 do 10 mA, który nie powinien jednak przekraczać 1 mA by zapobiec nagrzewaniu czujnika przez prąd pomiarowy, a następnie mierzona jest rezystancja elektryczna. Na podstawie wyników tego pomiaru możliwe jest dokładne ustalenie temperatury otoczenia opornika, zgodnie z normą DIN EN 60751, która standaryzuje opór w zakresie od -200°C do + 850°C.

W jednym czujniku zamontować można maksymalnie trzy oporniki.

Rezystory, które wykazują opór elektryczny dokładnie 100 omów w temperaturze 0°C określa się jako termometry typu Pt100, w przypadku rezystorów o oporze 500 omów w 0°C mówimy o termometrach typu Pt500, a przy 1000 omów w 0°C – Pt1000.

Powrót do góry